Մոդիֆիկացված ցիտրուլինացված վիմենտինի նկատմամբ հակամարմիններ (anti-MCV)

Մոդիֆիկացված ցիտրուլինացված վիմենտինի նկատմամբ հակամարմինները (anti-MCV) սեփական վիմենտին սպիտակուցի փոփոխված ձևի դեմ ուղղված աուտոհակամարմիններ են։ Դրանք պատկանում են ցիտրուլինացված սպիտակուցների նկատմամբ հակամարմիններին (ACPA) և կարող են հայտնաբերվել ռևմատոիդ արթրիտով (ՌԱ) պացիենտների մոտ։

Վիմենտինը բջջակմախքի միջանկյալ ֆիլամենտների սպիտակուց է՝ բնորոշ մեզենքիմային ծագման բջիջներին, ներառյալ սինովիալ թաղանթի ֆիբրոբլաստներն ու մակրոֆագերը։ Ցիտրուլինացումը սպիտակուցի սինթեզից հետո արգինինի մնացորդների ֆերմենտային փոխակերպումն է ցիտրուլինի։ Որոշ պայմաններում ցիտրուլինացված վիմենտինը դառնում է աուտոհակամարմինների թիրախ։ MCV-ն համապատասխան լաբորատոր հետազոտության մեջ օգտագործվող մոդիֆիկացված ցիտրուլինացված անտիգենն է․ այն չպետք է համարել ՌԱ-ի ժամանակ վիմենտինի միակ բնական ձևը։

Ախտորոշիչ նշանակությունը

Շճաբանական հետազոտությունները լրացնում են հոդային համախտանիշի գնահատումը։ Anti-MCV-ն կարող է օգտակար լինել առանձին դեպքերում, այդ թվում՝ վաղ արթրիտի դեպքում, սակայն զգայունությունն ու սպեցիֆիկությունը կախված են մեթոդից, շեմից և համեմատվող խմբից։ Համընդհանուր 98% սպեցիֆիկության, 70–84% զգայունության կամ anti-MCV-ի ու anti-CCP-ի համակցության անվերապահ առավելության պնդումները չեն կարող տարածվել բոլոր պացիենտների և թեստային համակարգերի վրա։ Որոշ հետազոտություններում anti-MCV-ն պակաս սպեցիֆիկ է եղել, քան anti-CCP-ն։

Դրական պատասխանը համապատասխան կլինիկական պատկերի դեպքում աջակցում է ՌԱ-ի ենթադրությանը, սակայն ինքնուրույն չի հաստատում ախտորոշումը։ Բացասական պատասխանը նույնպես չի բացառում հիվանդությունը։ Anti-MCV-ն կարող է հանդիպել համակարգային կարմիր գայլախտի, Շյոգրենի համախտանիշի, փսորիատիկ արթրիտի և այլ վիճակների դեպքում։

Վաղ հայտնաբերում և չափանիշներ

ՌԱ-ի հետ կապված աուտոհակամարմինները երբեմն ի հայտ են գալիս մինչև ախտանիշները։ Սակայն հաստատուն «10–15 տարի» ժամկետը չի կարելի կիրառել անհատական կանխատեսման համար, իսկ դրականությունը չի նշանակում ՌԱ-ի անխուսափելի զարգացում։ Դրական պատասխանով անախտանիշ անձի հետագա գնահատման անհրաժեշտությունը որոշում է բժիշկը՝ հաշվի առնելով անամնեզն ու այլ տվյալները։

ACR/EULAR-ի 2010 թվականի չափանիշները հաշվի են առնում RF-ը կամ ACPA-ն՝ հոդերի ախտահարման, ախտանիշների տևողության և բորբոքային ցուցանիշների հետ միասին։ Սա anti-MCV-ի առանձին պարտադիր ներառում չէ և չի թույլատրում միայն շճաբանությամբ ախտորոշել։ Կլինիկական գործելակերպում լայնորեն կիրառվում են RF-ն ու anti-CCP-ն․ լրացուցիչ anti-MCV-ի անհրաժեշտությունը որոշում է մասնագետը։

Արդյունքները մեկնաբանվում են զննման, ԷՆԱ/CRP-ի, այլ հակամարմինների և պատկերային տվյալների հետ միասին։ Հոդերի կայուն այտուցի դեպքում բացասական հակամարմինները չպետք է հետաձգեն ռևմատոլոգի խորհրդատվությունը։