Հղիության կորուստ և կրկնվող վիժումներ

Հղիության ինքնաբուխ կորուստն ու վաղաժամ ծննդաբերությունը տարբեր կլինիկական իրավիճակներ են և պահանջում են տարբեր գնահատում։ Վիժման ու մեռելածնության սահմանը կախված է կիրառվող սահմանումից և հաշվառման համակարգից․ 37 լրիվ շաբաթից առաջ ծննդաբերությունը վաղաժամ է։ ESHRE-ն կրկնվող հղիության կորուստը դիտարկում է երկու և ավելի կորուստներից հետո, որոնք պարտադիր չէ, որ հաջորդական լինեն։ Որոշ ուղեցույցներ կիրառում են այլ չափանիշներ, ուստի հետազոտման ժամկետը որոշվում է անհատապես։

Վիժումների մեծ մասը տեղի է ունենում առաջին եռամսյակում։ Սա մոր օրգանիզմի համընդհանուր «մերժման» պատասխան չէ և սովորաբար կնոջ գործողությունների հետևանք չէ։ Նույնիսկ հետազոտումից հետո կրկնվող կորուստների պատճառը հաճախ մնում է անհայտ․ դա չի նշանակում, որ հաջող հղիությունն անհնար է։

Քրոմոսոմային և գենետիկական պատճառներ

Վաղ կորուստների մոտ կեսը կապված է սաղմի քրոմոսոմային շեղումների հետ։ Հնարավոր են տրիսոմիաներ, X մոնոսոմիա, տրիպլոիդիա, տետրապլոիդիա և այլ փոփոխություններ։ Դրանք հաճախ առաջանում են առաջին անգամ, ոչ թե ժառանգվում։ Զույգերի փոքր մասում զուգընկերներից մեկն ունի հավասարակշռված վերադասավորում, օրինակ՝ տրանսլոկացիա, որը կարող է սաղմի մոտ առաջացնել անհավասարակշռված քրոմոսոմային հավաքակազմ։

Հղիության հյուսվածքի հետազոտումն ու ծնողների կարիոտիպավորումը նշանակվում են ըստ պատմության և արդյունքների, ոչ թե բոլոր զույգերին՝ բեղմնավորումից առաջ։ Գենետիկական խորհրդատվությունն օգնում է ընտրել մեթոդն ու հասկանալ սահմանափակումները։ Խորիոնի բիոպսիան և ամնիոցենտեզը շարունակվող հղիության ընթացքում ըստ ցուցումների ախտորոշիչ միջամտություններ են, ոչ թե յուրաքանչյուր վիժումից հետո պարտադիր հետազոտություններ։

Հակաֆոսֆոլիպիդային համախտանիշ և մակարդում

Հակաֆոսֆոլիպիդային համախտանիշը (APS) որոշ կրկնվող կորուստների ճանաչված պատճառ է։ Որոշվում են գայլախտային հակամակարդիչը, կարդիոլիպինի և β2-գլիկոպրոտեին I-ի նկատմամբ հակամարմինները։ Ախտորոշումը պահանջում է համապատասխան կլինիկական պատկեր և կայուն լաբորատոր փոփոխություններ․ դրական հակամարմինները վերահաստատվում են առնվազն 12 շաբաթ անց։ Մեկ արդյունքը չի հաստատում APS։

Ժառանգական թրոմբոֆիլիան չի կարելի համարել բոլոր վիժումների հիմնական պատճառ։ Մակարդման գեների պանելները, MTHFR-ը, հոմոցիստեինը, D-դիմերը և հակամակարդիչ սպիտակուցների սովորական հետազոտումը խորհուրդ չեն տրվում որպես կրկնվող վաղ կորուստների պատճառի համընդհանուր որոնում։ Անձնական կամ ընտանեկան թրոմբոզի դեպքում առանձին հետազոտություններ կարող են անհրաժեշտ լինել։ Չի կարելի պոլիմորֆիզմի պատճառով ինքնուրույն սկսել ասպիրին կամ հեպարին․ հաստատված APS-ի սխեման որոշում է մասնագետը։

Հորմոնային և նյութափոխանակային խանգարումներ

Չբուժված վահանաձև գեղձի հիվանդություններն ու վատ վերահսկվող շաքարային դիաբետը կարող են բարձրացնել ռիսկը։ Կրկնվող կորուստների դեպքում գնահատվում է վահանաձև գեղձի ֆունկցիան․ լրացուցիչ հետազոտությունները՝ օրինակ պրոլակտինը կամ ածխաջրային փոխանակության գնահատումը, ընտրվում են ըստ պատմության և ախտանիշների։

Սխալ է վաղ վիժումների մեծ մասը վերագրել «դեղին մարմնի անբավարարությանը» կամ բարձր անդրոգեններին։ LH-ի, FSH-ի, PRL-ի, էստրադիոլի, պրոգեստերոնի, DHEA-S-ի և տեստոստերոնի ամբողջական սովորական պրոֆիլը չի պարզում պատճառը յուրաքանչյուր կնոջ մոտ։ Պրոգեստերոնի ցուցումները կախված են կլինիկական իրավիճակից, ոչ թե մեկ ցածր արդյունքից։

Վարակներ և իմունային հետազոտություններ

Որոշ վարակներ կարող են բարդացնել հղիությունը, սակայն քրոնիկ միզասեռական վարակները բոլոր կրկնվող վաղ կորուստների ապացուցված առաջատար պատճառը չեն։ Վարակների հետազոտումն ընտրվում է ըստ ախտանիշների, ռիսկի և հղիության հսկողության ստանդարտների։ Սովորական TORCH պանելները, ուրեապլազմայի որոնումը և յուրաքանչյուր դրական հակամարմնի բուժումը վիժման համընդհանուր կանխարգելում չեն։

Հիմնավորված APS գնահատումից բացի՝ «իմունային մերժման», NK բջիջների, ցիտոկինների կամ HLA համատեղելիության լայն հետազոտությունները խորհուրդ չեն տրվում կրկնվող կորուստների սովորական վարման համար՝ հետազոտական ծրագրերից դուրս։

Արգանդի կառուցվածք և պարանոց

Արգանդի միջնապատը, ներարգանդային կպումները և խոռոչը ձևախախտող որոշ գոյացություններ կարող են նշանակություն ունենալ։ Սովորաբար սկսում են ՈՒՁՀ-ից և անհրաժեշտության դեպքում կառուցվածքը ճշտում այլ մեթոդներով։ Ամեն առանձնահատկություն վիրահատություն չի պահանջում․ ակնկալվող օգուտն ու ռիսկերը քննարկվում են անհատապես։

Պարանոցային անբավարարությունը հղիությունը պահպանելու արգանդի պարանոցի անկարողությունն է, որը սովորաբար դրսևորվում է երկրորդ եռամսյակում անցավ բացմամբ։ Այն միշտ չէ, որ վնասվածքի հետևանք է և պարտադիր չէ, որ սկսվի պտղաջրերի արտահոսքով։ Մարտավարությունը կախված է պատմությունից, պարանոցի երկարությունից ու զննումից․ սերկլյաժը կամ այլ միջոցները կիրառվում են կոնկրետ ցուցումներով։

Օգնության պլանավորում

Գնահատումը ներառում է զույգի մանրամասն պատմությունը, աջակցող խորհրդատվությունն ու նպատակային հետազոտությունները։ Կարևոր են ծխելուց և ալկոհոլից հրաժարվելը, համապատասխան քաշը, ֆոլաթթուն և քրոնիկ հիվանդությունների վերահսկումը։ Բոլոր կորուստները կանխել հնարավոր չէ․ հակաբեղմնավորումը կամ աբորտներից խուսափելը կրկնվող վիժման բուժում չեն։ Հղիության ընթացքում առատ արյունահոսությունը, ուժեղ ցավը, ուշագնացությունը կամ տենդը պահանջում են շտապ բժշկական օգնություն։